Wie wat bewaart…

Ik vond een licht verkreukeld (nee, niet Sophie) uitgeknipt stukje krantenpapier met de titel: ‘De man als lustobject voor de vrouw’. In 2005 voegde ik dit bij mijn verzameling uitgeknipte artikelen, omdat het ooit nog wel eens van nut zou kunnen zijn…

De tekst was van Paul Steenhuis, het stukje stond in het NRC en de foto bij het artikel was (een naakte) rapper Lange Frans. “Vrouwen willen ook wel eens blote mannenfoto’s bekijken.” luidde de subtitel.
En wat zien we? Lange Frans die nét zijn voet met sportschoen voor zijn meest intieme lichaamsdeel houdt. Volgens Steenhuis was hij degene die het meest lef had van alle BN’ers die toen voor het blad Starstyle (deels) uit de kleren gingen voor fotograaf Carli Hermes.
Is dit nu naakt? Was dat toen wat vrouwen wilden zien als het om blote mannen gaat? Mannen (BN’ers) met gitaren of andere attributen voor het hoofdattribuut? Waarbij ik vanzelfsprekend niet het hoofd bedoel.
Eind jaren negentig – meen ik – was er een nieuw erotisch (Engelstalig) tijdschrift, speciaal voor vrouwen: PFW. Hierin werd al een poging gedaan om de vrouw zich te laten verlustigen aan de man, op een wijze waarvan men dacht dat vrouwen dat wensten. Hoewel een kleine groep vrouwen zeker aan haar trekken moet zijn gekomen (zelf heb ik het blad nooit gezien), is het tijdschrift niet echt een succes geworden. Volgens internet hield het in 2004 op te bestaan. Misschien eens interessant om in de archieven te duiken.

Wat willen vrouwen dan zien als het gaat om de naakte man? Een projectie van hun eigen vrouwelijke eigenschappen? Liesbeth van Zoonen (destijds hoogleraar Media en Populaire Cultuur aan de UVA) stelde in hetzelfde artikel van Steenhuizen: ‘De man moet niet eenduidig, krachtig en heersend zijn op dit soort foto’s, maar moet een intiem of zacht aspect hebben, wil het voor vrouwen interessant zijn.’

Ik weet het zelf ook niet goed. Ik fotografeer intuïtief, zonder idee of verhaal en de foto’s zijn ongetwijfeld een projectie van iets uit mijzelf.
Vandaag had ik een bevriende kunstenaar op atelierbezoek en hij bekeek mijn laatste serie mannelijk naakten. Ik hecht altijd (een niet onaanzienlijk) belang aan zijn visie op mijn werk. Toen hij zei: ‘Ik voel me als man bij geen enkele foto ongemakkelijk en dat vind ik het goede aan deze foto’s’, vond ik dat zeer interessant. Als mannen er naar kunnen kijken….is het dan ‘vrouwelijk’?…Een vraag die mij nog niet los laat.

Mijn foto’s gaan niet over behagen of choqueren, zijn niet bedoeld om de vrouw op een vergelijkbare wijze te laten kwijlen bij blootfoto’s zoals dat met vrouwenblootfoto’s al eeuwen wel gebeurt. Ze gaan over wat er tussen mij, het licht, mijn model en de camera gebeurt, en welke verhalen, thema’s hieruit ontstaan. Die door mannen en vrouwen kunnen worden aanschouwd, beleefd, geïnterpreteerd, misschien ook verworpen. Dat moet blijken.

Linda