Ken vs Action Man

Linda, ik lees je blog en BAM! Daar zat ik weer als 9-jarige in mijn kinderkamertje te spelen met mijn Barbies, een stuk of tien verschillende had ik, maar ZONDER Ken. Die had ik niet, geen idee eigenlijk waarom niet. Diverse vriendinnetjes hadden ‘hem’ wel, soms meerdere, maar ik heb een Ken-loze jeugd gehad. Nog steeds vraag ik me af of ik daardoor een hiaat in mijn ontwikkeling tot vrouw heb opgelopen.
Niet dat ik zo’n fan was – laat staan nu ben – van die gladde gast, maar ja, om een beetje vadertje&moedertje spelen heb je natuurlijk wel een mannelijk karakter nodig in het poppenspel. Misschien dat daar al een basis is gelegd voor mijn ruimdenkendheid op het vlak van seksualiteit, want mijn Barbies hadden het met elkaar ook behoorlijk gezellig in dat poppenbed (dàt had ik namelijk wel)… Ook op het vlak van etniciteit maakten zij geen onderscheid, Barbie verwelkomde zowel Fleur, Cindy, Skipper als mijn donkere merkloze pop tussen haar lakens. Iedereen werd warm opgevangen in manloze tijden. En ach, die Ken, die leek toch altijd meer bezig met zijn uiterlijk dan met Barbie.

En op een dag veranderde alles: ik kreeg via mijn neef een Action man! Wow! Linda, dat was pas een man! Harig, gespierd, in militair tenue (yes, I am a sucker for a man in uniform, maar daarover een andere keer meer) en met zijn eigen helikopter en motor met zijspan! Dat heeft Barbie geweten, kan ik je vertellen! Who needs Ken!? Hallo actie en avontuur! Ook de rest van de dames heeft zich sindsdien prima geamuseerd.

Dus over de Vogue, ik schud je de hand, zowel voor de man als voor de vrouw wat mij betreft. Ik mag dan als klein meisje volop met Barbies hebben gespeeld, ik klom ook voortdurend in bomen en gleed graag met een vuilniszak van een zandhelling in de stromende regen. Die twee uitersten zitten ook nu nog altijd in mij. Ik hou van vrouwelijkheid, glitters, jurken en hoge hakken, maar ik mag graag regelmatig in joggingbroek zonder opschmuck miss Slons spelen.
En dan is het wel zo fijn als een kerel zich daar niet aan ergert, dat hij niet langer bezig is met optutten dan jij. Ik hou van mannen die zich verzorgen en zich met zorg kleden, maar hij moet wel man blijven. Met haar. Bijgeknipt en aangeharkt prima, maar alsjeblieft geen gladde borst. Een kipfilet hoort in de pan, niet in mijn bed.
Ik hou alleen niet van gezichtshaar, dat zeg ik eerlijk. Zo oer hoef ik de man dan ook weer niet. Een ‘drie-dagen-baard’ juich ik van harte toe, maar alles langer dan dat vind ik ronduit slordig. Onappetijtelijk. Laat staan alleen een snor, daar krijg ik werkelijk de kriebels van.
Dus voor mij geen hipster met zijscheiding, snor dan wel baard en bretels. Misschien is dat nog wel minder aantrekkelijk dan die gladde Ken, omdat die tenminste niet doet alsof, want haar of geen haar, beiden vallen wat mij betreft in de categorie Vogue. De categorie over de top gestileerd en daardoor meer pop dan man.

Maar goed, ontkleed en ontleed, ik durf niet te claimen dat ik de man en zijn lijf altijd in hun waarde laat met mijn woorden. Eigenlijk boeit mij dat helemaal niet. Het mannelijk lichaam is voor mij een bron van inspiratie. Een onuitputtelijke muze die ik mij toe-eigen. Als ik schrijf, is hij van mij en van mij alleen.
Wat vind jij, is dat oneerbiedig?

Eef

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *