De man loslaten

Net als jij Linda, heb ik werkelijk geen idee wat vrouwen willen zien als het gaat om de naakte man. En net als jij – als ik het goed begrijp – kan me dat ook niets schelen in mijn proces van maken. Je zegt dat je fotografeert zonder verhaal, en dat er dan vanzelf tijdens je werk een verhaal ontstaat. Een verhaal dat de kijker zelf kan ontdekken als hij je foto’s bewondert. Of niet. Maar dat dat niet uitmaakt, omdat het hoe dan ook in je foto zit.
Ik kan me daar compleet in vinden. Jouw persoon, jouw proces, jouw input – bewust of onbewust – zit in het uiteindelijke beeld. De signatuur van de maker, zoals ze zeggen.

Het spannende aan Ont(k)leed vind ik dat jij jouw baby’s – en dan bedoel ik niet die de blote babes op de foto, maar de foto’s zelf natuurlijk – in mijn handen geeft. En dat er dan ineens hele andere verhalen geboren worden. In mijn hoofd, in mijn fantasie. Verhalen en associaties die jij niet ziet of voelt, en die misschien helemaal niet aansluiten bij wat er uit jouw creatie proces is ontsprongen. Een tekst die jou wellicht vreemd aandoet. Of tegenstrijdig is met jouw gevoel.

Net als met echte kinderen betekent dat een gedwongen proces van loslaten. Je geeft alles van jezelf aan dat beeld en dan gaat een ander ermee aan de haal. Ik begrijp dat dat niet altijd gemakkelijk is. Datzelfde geldt namelijk voor mijn woorden. Ook ik stop alles van mijzelf in mijn teksten, de ene keer heel gericht met het beeld op de foto als begin- en eindpunt, een andere keer is de foto slechts een aanleiding tot een stroom kolkende woorden zonder richting. Tenminste, zo lijkt het voor mij op het moment dat ik mijn eerste woord of zin formuleer, want uiteindelijk blijken ze altijd een afgerond geheel te vormen. Ik wist dat alleen zelf nog niet. Soms laat ik dus mijn woorden zelf het verhaal vertellen, zonder mijn bemoeienis.
Dat klinkt misschien raar, een verhalenverteller die haar eigen verhalen niet kent, maar voor mij is dat de essentie van creëren: jezelf erin smijten met alles wat je bent en je laten meeslepen door wat je maakt. Of dat nu beelden of woorden zijn. Het komt op hetzelfde neer.
En ook ik moet leren loslaten, want een lezer gaat net zo goed aan de haal met mijn verhaal, mijn woorden. Hij of zij plukt eruit wat raakt, positief of negatief, en wordt ontroerd of gechoqueerd. Of maakt een eigen verhaal met jouw foto en mijn woorden, misschien wel met een associatie die wij onszelf nooit hadden voorgesteld…

Alles is open voor interpretatie. Heerlijk vind ik dat. Onze kijker en lezer hebben in feite totaal lak aan ons. En wij aan hen. Het lijkt wel kunst.

Eef