Wereld-deel

Nog altijd wil de mens bedrogen worden. Met die eerste twee woorden wilde ik deze blog beginnen toen ik dacht aan het stuk ‘Kaal’ van Van Kooten de de Bie, wat op dezelfde manier begint. Erg grappig en blijft goed.
Maar, hier gaat het over iets anders, hoewel…

Nog altijd wordt het deel van het mannelijk lichaam waarin hij zich het meest onderscheidt van de vrouw onnodig vaak verheven. Ik bedoel in figuurlijke zin. Die verheffing (of ophef, zo je wilt) moet in letterlijke zin natuurlijk wel blijven, maar het belang van de penis is eigenlijk zwaar overschat. De verwachte/geachte vereenzelviging van de man met zijn penis, lijdt hij daar zelf ook niet een beetje onder? En de aanname dat ook vrouwen die fixatie hebben op zijn ‘edele deel’, komt die niet vooral van de man zelf?
Dit zijn vragen die natuurlijk al vaker zijn gesteld en ook al beantwoord: ja.

Mijn reis als fotograaf over het mannelijk lichaam is spannend, verkennend, verhullend en onthullend. Ten eerste voor mijzelf, maar ook voor de kijker die de foto’s ziet.
Dat de schoonheid van het mannelijk lichaam niet per se ligt in zijn ‘universum’ maar in verschillende ‘werelddelen’, hoop ik zichtbaar te maken. En zo toegang bieden tot een andere manier van kijken en beleven van het mannelijk lichaam: voor hemzelf met name, voor de vrouw en voor iedereen die daar open voor kan staan.
Mijn foto’s zijn mij vaak voor…mijn ratio. Het gebeurt allemaal in het onderbewuste deel van mijn wezen op het moment dat ik fotografeer. Het zijn gedachten zoals deze die achteraf ontstaan, als mijn foto’s ‘gerijpt’ zijn en ik beelden zoals hieronder tegenkom.
Als het gaat om clichés over wat mannelijkheid is, dan wel in deze foto:

foto-blog-wereld-deel

Vreemd is toch, dat mannen, als het om artistiek naakt gaat, het moeilijk blijken te vinden om hun zo bejubelde geslachtsdeel in close-up (niet eens in erecte stand afgebeeld) te moeten aanschouwen. Dat zet wel aan het denken.

Linda