Blote mannen zijn niet interessant? (2)

Linda schreef enkele weken geleden over de ophef rondom de reclamecampagne van Suitsupply en een uitzending van WNL Opniemakers. Een vrouwelijke kijker reageerde tijdens die uitzending met de uitspraak: ‘Blote mannen zijn ook niet zo spannend, dus logisch dat je dat minder ziet’.
In haar blog reageerde Linda op deze uitspraak en was het hier duidelijk niet mee eens. Zij pleit voor meer mannelijk naakt in de fotografie, vooral ook door vrouwelijke fotografen die (meer) een eigen visie op het blote mannenlijf zouden moeten etaleren.

Het moge duidelijk zijn, dat ik het van harte eens ben met het standpunt van Linda. Hoezo zijn blote mannen niet interessant?! Overduidelijk heeft de vrouw die deze uitspraak deed, de foto’s van Ont(k)leed nog niet gezien…

Misschien vertaalde zij het beeld van een blote man in haar hoofd direct naar de platte pornografische manier waarop vrouwen veelal worden uitgebeeld. Wellicht moest zij denken aan de verlegen, schuine blik die zij ooit zelf in een Playgirl had geworpen. Misschien schrok zij van haar eigen gedachten aan nat geoliede mannen met gladgeschoren wasbordjes die zij zich herinnerde uit dat magazine. Of had deze vrouw simpelweg geen idee van de mogelijkheid van smaakvolle, artistieke foto’s van een bloot mannenlijf gezien door het cameraoog van een fotografe?
Een fotografe met een visie die dat lijf beziet als een wereld van licht en schaduw, van lijnen en curven, van kracht en kwetsbaarheid ineen, van lust en tederheid, als een object dat zich onderwerpt aan haar camera en waar zij vrij mee kan verbeelden en spelen?

Een wijze waarop nog niet veel blote vrouwen in beeld zijn gebracht. Beelden die niet alleen lust of schoonheid prikkelen. Beelden die doen kijken voorbij dat mannenlijf, ook al zie je op sommigen in de eerste blik een bil of piemel. Beelden die doen kijken en stilstaan. Kijken en nadenken. Verwonderen, en je soms doen afvragen of je wordt bedonderd met wat je ziet. Zelfs op het verkeerde been gezet.

Dat soort beelden van blote mannen zijn er amper. Gelukkig maakt Linda Bais ze voor Ont(k)leed. Gelukkig mag ik daar uren naar kijken, me er helemaal in verliezen. En er dan ook nog over schrijven. Soms is het leven heel mooi. Met blote mannen en al.

Eef

Vormen, ontvangen en geven

Bij mij is het precies andersom: woorden zijn in al hun abstractie al vaak te veel voor de foto’s die ik maak. Er komt geen gedachte, geen woord, geen letter bij kijken als ik kijk…
Alleen reageren op wat er gebeurt met de ingrediënten waarmee ik werk: model, licht, achtergrond, camera enz. Drie uur lang (meestal duurt een fotosessie zo lang bij mij) ‘beeldhouwen’, ‘schilderen’ en registeren, alles visueel.

En dan is het er, of niet. Dat moment waarop schoonheid samenvalt met mij(n) onuitgesproken gedachten, gevoelens.
Bij Ont(k)leed is dat met het mannelijk naakt, maar het kunnen net zo goed een landschap, een vrouw met prachtig haar, of lelijke baby speelgoedpoppetjes zijn, om maar wat te noemen.

Maar dan het ‘rationele deel’ van de Ont(k)lede man…dat komt later.
Ik praat overigens wel met mijn model.

Linda

Zonder titel

Ik dacht laatst na over titels van kunstwerken en mijn verwondering, soms zelfs frustratie over het feit dat kunst – en zeker fotografie – vaak geen titel heeft. Geen naam.
Ik bekijk met aandacht een werk, loop naar het informatiebordje en lees ‘Zonder titel’. Vaak ben ik dan hevig teleurgesteld.
Natuurlijk begrijp ik dat de kunstenaar graag zijn publiek met openheid wil laten kijken. Hij of zij wil wellicht de kijker niet beïnvloeden, niet vertroebelen met een eigen interpretatie. Maar dat wil ik  – als kijker – juist zo graag weten. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat er omgaat in de maker; het hoe en waarom. Gedachten. Ideeën. Bedoelingen. Verwachtingen. Hoop. Wensen. Een boodschap. Een reden, wat dan ook.
Voor mij voegt het waarde aan het kunstwerk toe. Een titel kan me aan het denken zetten, omdat ik bijvoorbeeld een hele andere interpretatie heb. Of omdat ik er geen barst snap van de titel. Heerlijk! Magnifiek als ik als kijker juist op het verkeerde been word gezet. Of op mijn plaats.

Ik wil geraakt worden door kunst, op welke manier dan ook. En bij mij komen woorden nu eenmaal sterk naar binnen, helemaal als ze iets toevoegen aan een beeld. Misschien is het een tekortkoming en zeer eenkennig van mij als schrijver, maar het knaagt aan me als kunst geen naam heeft. Het voelt onaf.

Waarschijnlijk denken veel kunstenaars hier anders over. Het maakproces is ongetwijfeld complex en lang, en voor een beelddenker vermoedelijk moeilijk in woorden te vatten. Dat die kunstenaar dat wellicht niet eens wil, omdat een titel misschien te beperkend is. Te weinig omvattend.

Een interessant verschil van kijk-op-kunst, vind ik. Zeker in het licht van Ont(k)leed, want daarin komen beelden juist samen met woorden. Ik kan vrij associëren en schrijven bij de titelloze foto’s van Linda. Teksten die misschien compleet verschillen van haar gedachten en ideeën. Dat is best spannend voor haar, en ook voor mij. Teleurstelling ligt op de loer, maar gelukkig bracht het tot nu toe vooral meerwaarde voor ons beiden.

En nu voegen we daar een nieuw experiment aan toe! Ik maak titels bij een aantal foto’s die Linda daarvoor heeft uitgekozen. Wie weet wat ons dat zal brengen. In elk geval volop gespreksstof bij een goed glas wijn denk ik…en niet te vergeten een levendig podiumgesprek op onze eerste Ont(k)leedKamer op zondag 10 april als we dit experiment met ons publiek zullen delen!

Eef

Blote mannen zijn niet interessant?

Gisteravond vielen mij in de uitzending van WNL Opniemakers (01-03-2016) over o.a. ‘dagelijks seksisme’ twee dingen in het bijzonder op: 1. Marianne Zwagerman, reagerend op de ophef over de reclamecampagne van Suitsupply: ‘Die mannen in die foto’s zijn ook lustobjecten, maar hebben nog teveel kleding aan!, denk ook een beetje aan ons (vrouwen willen ook – deels -mannelijk naakt zien)’. En een tweet van een kijkster onder in beeld met de volgende uitspraak: ‘Blote mannen zijn ook niet zo spannend, dus logisch dat je dat minder ziet’. De hele discussie ging verder vooral over seksisme op straat, werk en in de reclame.

De ene vrouw in de uitzending zegt: geef ons meer afbeeldingen van de naakte man, de andere vrouw vindt daar niks aan en vindt het onlogisch blijkbaar om te denken dat vrouwen dat best zouden willen zien. Beide meningen zijn m.i. interessant met betrekking tot mijn eigen foto’s voor Ont(k)leed.

Met mijn foto’s probeer ik een brug te slaan tussen deze twee meningen, waarvan ik de ene mening ‘behoudend’ en de andere mening ‘vooruitstrevend’ noem.
Vanuit mijn (vrouwelijke) optiek ben ik er van overtuigd dat veel vrouwen de naakte man op beeld wel degelijk interessant, erotisch, mysterieus, mooi, geil, sexy en soms misschien ook grappig kunnen gaan vinden. Smaak en acceptatie worden mede gecreëerd door middel van herhaling en gewenning.
Maar, er is op beeldend vlak te weinig voor de vrouw als het gaat om smaakvol, prikkelend mannelijk naakt en daarin ben ik het natuurlijk met Marianne Zwagerman en Sadet Karabulut eens: laat de man meer ontkleed zien!

Er zijn naar mijn mening te weinig vrouwelijke fotografen die de naakte man als onderwerp hebben in hun fotografie. Ook daarin valt nog wel het een en ander te ontwikkelen.
Wat is de visie van vrouwelijke beeldmakers op het naakte mannenlichaam en hoe kunnen zij dit vertalen op een nieuwe, maar vooral ook eigen manier? En dan niet te braaf maar met lef en smaakvol.

Ik hoop dat ik de weinige vrouwen in de fotografie die mij voorgingen aanvul met mijn foto’s van de ontklede man, gezien en ervaren vanuit mijzelf als mens in deze tijd. Een tijd waarin taboes opnieuw op lijken te duiken en juist ook daarom iets doorbroken moet worden als het gaat om de vrouwelijke blik op de man.

Linda