Vraag en Aanbod

Nou, Eef, wat ik als mens/vrouw in iedere geval NIET wil zien als het gaat om een naakte man, is een seksrobot (vooralsnog natúúrlijk een vrouwelijk exemplaar, maar stel dat het een mannelijke zou zijn). Van de week in het nieuws: in 2016 brengt een Amerikaans bedrijf een seksrobot op de markt.

Zouden de bedenkers en ontwikkelaars, in hun proces van uitvinden en maken en in tegenstelling tot hoe wij werken, hebben nagedacht of het iemand wat kan schelen of mensen dit willen? Ja, natuurlijk hebben ze dat. Want, het wordt een commercieel product, wat volgens de distributeurs natuurlijk in een behoefte zal voorzien. Het lijkt mij stug dat er VRAAG naar is…

Waar gaat dit over!? Over de grenzeloosheid van de man in zijn onuitputtelijke streven naar…macht? Controle over een pop? Ha ha ha. Wat mij betreft komen al deze ‘meneren’ eens poseren voor mijn camera: naakt en overgeleverd aan mijn blik. Maar, dan zou ik fotograferen met een (van tevoren vaststaand) verhaal, vanuit zelfs een woede en minachting. En dat lijkt me zeer ongemakkelijk voor zowel mijzelf als degene die voor de lens zou komen te staan.

In mijn fantasie vraag ik me echter wel af: hoe zouden mijn foto’s dan worden en jouw reacties daarop?

Kunst is zeker niet iets waar er geen meningen worden geuit; juist de Kunst leent zich prima voor statements. Bedoeld of onbedoeld. Via woord, klank en beeld.

Linda

 

De man loslaten

Net als jij Linda, heb ik werkelijk geen idee wat vrouwen willen zien als het gaat om de naakte man. En net als jij – als ik het goed begrijp – kan me dat ook niets schelen in mijn proces van maken. Je zegt dat je fotografeert zonder verhaal, en dat er dan vanzelf tijdens je werk een verhaal ontstaat. Een verhaal dat de kijker zelf kan ontdekken als hij je foto’s bewondert. Of niet. Maar dat dat niet uitmaakt, omdat het hoe dan ook in je foto zit.
Ik kan me daar compleet in vinden. Jouw persoon, jouw proces, jouw input – bewust of onbewust – zit in het uiteindelijke beeld. De signatuur van de maker, zoals ze zeggen.

Het spannende aan Ont(k)leed vind ik dat jij jouw baby’s – en dan bedoel ik niet die de blote babes op de foto, maar de foto’s zelf natuurlijk – in mijn handen geeft. En dat er dan ineens hele andere verhalen geboren worden. In mijn hoofd, in mijn fantasie. Verhalen en associaties die jij niet ziet of voelt, en die misschien helemaal niet aansluiten bij wat er uit jouw creatie proces is ontsprongen. Een tekst die jou wellicht vreemd aandoet. Of tegenstrijdig is met jouw gevoel.

Net als met echte kinderen betekent dat een gedwongen proces van loslaten. Je geeft alles van jezelf aan dat beeld en dan gaat een ander ermee aan de haal. Ik begrijp dat dat niet altijd gemakkelijk is. Datzelfde geldt namelijk voor mijn woorden. Ook ik stop alles van mijzelf in mijn teksten, de ene keer heel gericht met het beeld op de foto als begin- en eindpunt, een andere keer is de foto slechts een aanleiding tot een stroom kolkende woorden zonder richting. Tenminste, zo lijkt het voor mij op het moment dat ik mijn eerste woord of zin formuleer, want uiteindelijk blijken ze altijd een afgerond geheel te vormen. Ik wist dat alleen zelf nog niet. Soms laat ik dus mijn woorden zelf het verhaal vertellen, zonder mijn bemoeienis.
Dat klinkt misschien raar, een verhalenverteller die haar eigen verhalen niet kent, maar voor mij is dat de essentie van creëren: jezelf erin smijten met alles wat je bent en je laten meeslepen door wat je maakt. Of dat nu beelden of woorden zijn. Het komt op hetzelfde neer.
En ook ik moet leren loslaten, want een lezer gaat net zo goed aan de haal met mijn verhaal, mijn woorden. Hij of zij plukt eruit wat raakt, positief of negatief, en wordt ontroerd of gechoqueerd. Of maakt een eigen verhaal met jouw foto en mijn woorden, misschien wel met een associatie die wij onszelf nooit hadden voorgesteld…

Alles is open voor interpretatie. Heerlijk vind ik dat. Onze kijker en lezer hebben in feite totaal lak aan ons. En wij aan hen. Het lijkt wel kunst.

Eef

Wie wat bewaart…

Ik vond een licht verkreukeld (nee, niet Sophie) uitgeknipt stukje krantenpapier met de titel: ‘De man als lustobject voor de vrouw’. In 2005 voegde ik dit bij mijn verzameling uitgeknipte artikelen, omdat het ooit nog wel eens van nut zou kunnen zijn…

De tekst was van Paul Steenhuis, het stukje stond in het NRC en de foto bij het artikel was (een naakte) rapper Lange Frans. “Vrouwen willen ook wel eens blote mannenfoto’s bekijken.” luidde de subtitel.
En wat zien we? Lange Frans die nét zijn voet met sportschoen voor zijn meest intieme lichaamsdeel houdt. Volgens Steenhuis was hij degene die het meest lef had van alle BN’ers die toen voor het blad Starstyle (deels) uit de kleren gingen voor fotograaf Carli Hermes.
Is dit nu naakt? Was dat toen wat vrouwen wilden zien als het om blote mannen gaat? Mannen (BN’ers) met gitaren of andere attributen voor het hoofdattribuut? Waarbij ik vanzelfsprekend niet het hoofd bedoel.
Eind jaren negentig – meen ik – was er een nieuw erotisch (Engelstalig) tijdschrift, speciaal voor vrouwen: PFW. Hierin werd al een poging gedaan om de vrouw zich te laten verlustigen aan de man, op een wijze waarvan men dacht dat vrouwen dat wensten. Hoewel een kleine groep vrouwen zeker aan haar trekken moet zijn gekomen (zelf heb ik het blad nooit gezien), is het tijdschrift niet echt een succes geworden. Volgens internet hield het in 2004 op te bestaan. Misschien eens interessant om in de archieven te duiken.

Wat willen vrouwen dan zien als het gaat om de naakte man? Een projectie van hun eigen vrouwelijke eigenschappen? Liesbeth van Zoonen (destijds hoogleraar Media en Populaire Cultuur aan de UVA) stelde in hetzelfde artikel van Steenhuizen: ‘De man moet niet eenduidig, krachtig en heersend zijn op dit soort foto’s, maar moet een intiem of zacht aspect hebben, wil het voor vrouwen interessant zijn.’

Ik weet het zelf ook niet goed. Ik fotografeer intuïtief, zonder idee of verhaal en de foto’s zijn ongetwijfeld een projectie van iets uit mijzelf.
Vandaag had ik een bevriende kunstenaar op atelierbezoek en hij bekeek mijn laatste serie mannelijk naakten. Ik hecht altijd (een niet onaanzienlijk) belang aan zijn visie op mijn werk. Toen hij zei: ‘Ik voel me als man bij geen enkele foto ongemakkelijk en dat vind ik het goede aan deze foto’s’, vond ik dat zeer interessant. Als mannen er naar kunnen kijken….is het dan ‘vrouwelijk’?…Een vraag die mij nog niet los laat.

Mijn foto’s gaan niet over behagen of choqueren, zijn niet bedoeld om de vrouw op een vergelijkbare wijze te laten kwijlen bij blootfoto’s zoals dat met vrouwenblootfoto’s al eeuwen wel gebeurt. Ze gaan over wat er tussen mij, het licht, mijn model en de camera gebeurt, en welke verhalen, thema’s hieruit ontstaan. Die door mannen en vrouwen kunnen worden aanschouwd, beleefd, geïnterpreteerd, misschien ook verworpen. Dat moet blijken.

Linda

Ken vs Action Man

Linda, ik lees je blog en BAM! Daar zat ik weer als 9-jarige in mijn kinderkamertje te spelen met mijn Barbies, een stuk of tien verschillende had ik, maar ZONDER Ken. Die had ik niet, geen idee eigenlijk waarom niet. Diverse vriendinnetjes hadden ‘hem’ wel, soms meerdere, maar ik heb een Ken-loze jeugd gehad. Nog steeds vraag ik me af of ik daardoor een hiaat in mijn ontwikkeling tot vrouw heb opgelopen.
Niet dat ik zo’n fan was – laat staan nu ben – van die gladde gast, maar ja, om een beetje vadertje&moedertje spelen heb je natuurlijk wel een mannelijk karakter nodig in het poppenspel. Misschien dat daar al een basis is gelegd voor mijn ruimdenkendheid op het vlak van seksualiteit, want mijn Barbies hadden het met elkaar ook behoorlijk gezellig in dat poppenbed (dàt had ik namelijk wel)… Ook op het vlak van etniciteit maakten zij geen onderscheid, Barbie verwelkomde zowel Fleur, Cindy, Skipper als mijn donkere merkloze pop tussen haar lakens. Iedereen werd warm opgevangen in manloze tijden. En ach, die Ken, die leek toch altijd meer bezig met zijn uiterlijk dan met Barbie.

En op een dag veranderde alles: ik kreeg via mijn neef een Action man! Wow! Linda, dat was pas een man! Harig, gespierd, in militair tenue (yes, I am a sucker for a man in uniform, maar daarover een andere keer meer) en met zijn eigen helikopter en motor met zijspan! Dat heeft Barbie geweten, kan ik je vertellen! Who needs Ken!? Hallo actie en avontuur! Ook de rest van de dames heeft zich sindsdien prima geamuseerd.

Dus over de Vogue, ik schud je de hand, zowel voor de man als voor de vrouw wat mij betreft. Ik mag dan als klein meisje volop met Barbies hebben gespeeld, ik klom ook voortdurend in bomen en gleed graag met een vuilniszak van een zandhelling in de stromende regen. Die twee uitersten zitten ook nu nog altijd in mij. Ik hou van vrouwelijkheid, glitters, jurken en hoge hakken, maar ik mag graag regelmatig in joggingbroek zonder opschmuck miss Slons spelen.
En dan is het wel zo fijn als een kerel zich daar niet aan ergert, dat hij niet langer bezig is met optutten dan jij. Ik hou van mannen die zich verzorgen en zich met zorg kleden, maar hij moet wel man blijven. Met haar. Bijgeknipt en aangeharkt prima, maar alsjeblieft geen gladde borst. Een kipfilet hoort in de pan, niet in mijn bed.
Ik hou alleen niet van gezichtshaar, dat zeg ik eerlijk. Zo oer hoef ik de man dan ook weer niet. Een ‘drie-dagen-baard’ juich ik van harte toe, maar alles langer dan dat vind ik ronduit slordig. Onappetijtelijk. Laat staan alleen een snor, daar krijg ik werkelijk de kriebels van.
Dus voor mij geen hipster met zijscheiding, snor dan wel baard en bretels. Misschien is dat nog wel minder aantrekkelijk dan die gladde Ken, omdat die tenminste niet doet alsof, want haar of geen haar, beiden vallen wat mij betreft in de categorie Vogue. De categorie over de top gestileerd en daardoor meer pop dan man.

Maar goed, ontkleed en ontleed, ik durf niet te claimen dat ik de man en zijn lijf altijd in hun waarde laat met mijn woorden. Eigenlijk boeit mij dat helemaal niet. Het mannelijk lichaam is voor mij een bron van inspiratie. Een onuitputtelijke muze die ik mij toe-eigen. Als ik schrijf, is hij van mij en van mij alleen.
Wat vind jij, is dat oneerbiedig?

Eef