Ken en de vertrutting van het mannenlichaam

In reactie op mijn eerste blog spreekt Eef haar voorkeur uit voor een ‘objectivering van het naakte mannenlichaam’, als inspiratiebron om haar associaties en fantasieën op los te laten. Zij spreekt hier als schrijfster en prijst mijn foto’s, die dusdanig anoniem zijn dat zij haar (en hopelijk ieders) verbeelding de vrije loop kan laten gaan.
“Al dat (mannelijk) denken maakt ook onvrij.” Inderdaad, daar waar Boomsma en Sanders de regie uit handen geven aan de geïnterviewde mannen, hoe open en oprecht deze ook mogen zijn hierin, willen wij de regie juist zelf in handen houden en is ons model niet meer en niet minder dan een ‘object’ voor ons.

Twee dagen geleden is, na eerder al in verschillende andere landen, nu ook in Nederland de Vogue voor mannen op de markt gekomen. De hoofdredacteur is een vrouw. De man is hier, naast doelgroep, vooralsnog bovenal ‘object’: paspop, middel tot verleiding. Ik vrees dat het concept hetzelfde is als de Vogue voor vrouwen: oppervlakkig op uiterlijk gerichte inhoud, leuk om even doorheen te bladeren of het bloedserieus te nemen voor wie in dromen gelooft. Na de Barbies nu een opmars voor de Kennen: gladde, rimpelloze koppen (crèmes doen wonderen), onthaarde lichamen en gestileerd tot in de puntjes.
Ik betwijfel of Eef’s teksten of mijn foto’s daar ooit in zouden verschijnen, hoewel esthetiek ook ons niet vreemd is.

Wij liften niet mee op de ‘vertrutting’ van de man met ons project Ont(k)leed. Wij eigenen onszelf de verschijning van de man als muze toe, laten de man in zijn waarde.
Enfin, het mannenlichaam in elk geval.

Linda

Hoe kijken mannen naar zichzelf en hun lichaam? (2)

Ja Linda, wij willen de man wèl ontkleden en ontleden. Al zag ik in dat boek ook een paar naakte mannen op de foto. Zij durfden blijkbaar wel. De kwetsbaarheid die zij laten zien, maakt mij echter wat ongemakkelijk. Alsof we als vrouw een man zo niet mogen zien. Alsof hij op dat moment van zijn sokkeltje sukkelt en hij ons niet meer boeit, want niet stoer genoeg. Of niet afstandelijk genoeg.

Het zette me aan het denken dat de enige foto waarbij ik dat niet had, nou net die van de maker en interviewer Stephen Sanders zelf was. Een mooie schaduwrijke foto van een naakte man die zijn hand in zijn kruis houdt. Een enigszins clichématige stoere mannelijke pose, hij lijkt heel zeker van zijn zaak. Zijn lichaam. Hij kijkt recht in de camera met een blik waar menige vrouw knikkende knieën van zal krijgen. Oprecht geil. Niet van die lege porno ogen.

Hij lijkt zich helemaal bloot te geven aan zijn eigen boek. Maar is dat zo? Schept die brutale blik niet juist een comfortabele afstand tussen hem en de kijker/lezer? Zoals een frontale aanval niet ook de beste verdediging is? Seks als machtsmiddel.
Bovendien, en dat is eigenlijk het meest opvallende, kiest hij ook voor mysterie en verhulling. Niet alleen zijn hand zit voor zijn, ongetwijfeld mooie piemel, deze verdwijnt ook in een soort fade-out van schaduw. Er is amper iets te zien, slechts de aanzet van een zachte glooiing die nieuwsgierig maakt en dan niets meer. Geloof me, ik heb er met mijn neus bovenop gehangen, maar er is werkelijk niets te zien.
Beetje jammer. Gemiste kans. Niet zozeer omdat ik graag alles had bekeken, maar vooral om een statement te maken als man. Als maker van een boek over mannen en hun lichaam.

Tja, dan moeten wij maar echt ontkleden en vooral ontleden. Al hoort het hoofd bij het lichaam, al dat (mannelijk) denken maakt ook onvrij. Dat vind ik eigenlijk zo heerlijk aan jouw foto’s Linda, het mannelijk lijf is daarop ontdaan van zijn denken. Ontdaan van zijn identiteit en persoonlijkheid.
Het interesseert mij eerlijk gezegd niet hoe hij kijkt naar zijn eigen lichaam. De man achter het model doet er voor mij niet toe. Ik zie prachtige beelden van een naakt mannenlijf waar ik ongegeneerd naar mag kijken. Waarover ik volkomen vrij kan fantaseren en associëren. Een ont(k)leed lichaam dat ik als puur materiaal mag kneden om er kunstige dingen van te maken. Vrij van normen en ongeschreven regels.

Misschien daardoor wel taboedoorbrekend, wie zal het zeggen. Wat denk jij?

Eef

Hoe kijken mannen naar zichzelf en hun lichaam? (1)

In 2010 schreven Arie Boomsma en Stephen Sanders het boek ‘De Man En Zijn Lichaam’. Ik ben het boek momenteel aan het lezen.

In dit boek vertellen uiteenlopende typen mannen over wat het betekent om naakt te zijn, hoe zij (soms amper) naar het lichaam van hun soortgenoten durven te kijken, hoe sommigen zich schamen, maar ook de controle willen houden over hun eigen lichaam. En hoe hoofd en lichaam van elkaar gescheiden lijken te zijn.
Mannen, openhartig pratend met twee andere mannen. Alleen dat was misschien al een taboedoorbrekende zet?
Zijn wij taboedoorbrekend met Ont(k)leed? Daar is het ons in eerste instantie niet om te doen, maar als het zo zou zijn, dan zijn wij daar niet tegen!
Bij onze eerste presentatie, vorig jaar in De Winkel van Sinkel in Utrecht, bleek uit zowel de verbale- als non-verbale reacties van de aanwezige mannen hoe er een bepaald ongemak heerste bij het zien en horen van onze visuele en tekstuele uitingen. Maar ook: nieuwsgierigheid!
In het boek van Boomsma en Sanders zijn foto’s te zien, gemaakt door twee fotografen. Op de meeste foto’s houden de mannen hun kleding aan. Anil Ramdas lijkt zelfs wel ingepakt in vijf lagen kleding. Om zijn lichaam maar zoveel mogelijk te verhullen. De foto’s zijn, vind ik, wel raak: ze laten zien wat er in de teksten wordt besproken. Maar, ze getuigen ook wel van pudeur als het gaat om jezelf ook voor de camera blootgeven.
De man voor mijn camera geeft zijn lichaam bloot, stelt zijn lichaam ter beschikking aan mijn ideeën en reacties.
Hij geeft zich natuurlijk niet echt bloot. Want hoofd en lichaam zijn gescheiden.
Wij willen de man wél ont(k)leden!
Linda.